مشاهده قصه

تولد

اون روز يک حال و هواي ديگه داشتم انتظار اين رو ميکشيدم که کي فردا ميشه تا قدم به دنيا بزارم خيلي چيزها از دنياي جاي که آدم هاي جور واجور توش زندگي ميکنن شنيدم از موقعي که تو اين جاي گرم و تاريک قرار گرفتم تا آماده ورود به دنيا بشم همش به دنيا فکر ميکنم که چه جوريه ميگن تو دنيا خيلي چيزهاي که تا حالا نديدم هست و چيزي به نام خانه که توي اون چند نفر ديگه هستن و قرار من با اونها زندگي کنم و يکي از اونها بيشتر از همه به من توجه داره و همين حالا هم اون بيشتر از مه به فکر من هست اصلا ميکن من تو وجود اون هستم و اسم اون مادر هست ولي من به زندگي که حالا دار خيلي عادت کردم و دوست ندارم به جايي ديگه قدم بزارم اما يک چيزي تو وجودم ميگه به اونجا عادت ميکني و لي بدون که اونجا هم موقت هست و بعد از مدتي بايد بار سفر ببندي و مواضب باش که خيلي دل نبندي حالا که اين چيز هارو مرور ميکنم بيش از42 سال از اون روز گذشته و من در جايگاهي قرار گرفتم که فردا وارد 43 سالگي ميشم به گذشته که نگاه ميکنم همه دلبستگي بوده به آينده که نگاه ميکنم ميبينم در سرازيري راه سفر قرار گرفتم کوله سفرم رو نگاه ميکنم ميبينم چيزي نيست که بتون در دنياي ديگر با افتخار سربلند کنم حالا هم همون بيم و اميد هاي قبل از تولد رو دارم ولي تواين مدت زندگي فهميدم که تولد يعني بودن و زندگي يعني شدن ياد گرفتم هرچند دير ولي ياد گرفتم که بودنم در شدن ديگران تاثير مثبت داشته باشه براي خودم زندگي نکنم تا زندگي براي من زنده باشه کوتاه و گذرا بدونم قم و شادي رو و بدونم که من به خود نامده ام که به خود باز آيم و او خودش پس از اجراي نقشي که بر دوش دارم در اين صحنه زندگي خواد برد تنها بايد بتوانم نقش خود را آنگونه که خالق جهان هستي مي پسندد بازي کنم نزديکي سفر بعد را از اين جهت دريافتم که ديدم هم او که نامش مادر بود ديريست که به سرزمين جديد سفر کرده و چندي پيش هم آنکه مردانگي و مهرباني را از او آموختم و پدر نام داشت در پي او شد.
از فردا بايد بيشتر مهربان باشم تا کوله بار خود را پر کنم از آنچه که آنسو خريدار داشته باشد.
مهربان باشيد عزيزآقا

>> نظر بدهيد (8 نظر)